روی لیوان قهوه نوشته اند « You are going to feel better soon» این تنها جمله حمایت کننده ای است که در سال های اخیر شنیده ام!

گیجم، نمی دانم چه حسی باید داشته باشم، نمی دانم چه چیزی دارد از دست می رود، نمی دانم بعدش چه خواهد شد، ... هفته تلخی است، می گویم تمام می شود، راهی نیست، باید گذشت، از این که بالاخره یکی از ما دو تا خودش را بیرون کشیده است و دارد می رود در افق محو بشود خوشحالم، نگرانم، می دانم که چیزی تغییر نخواهد کرد، آماده نبوده ام که من آن بازمانده باشم، ... دلم می خواهد سخت تر از این ها باشم، که سینما پارادیزو را در کیفش فرو کنم، بگویم « برنگرد» بعد فکر می کنم آخر من که باشم که بخواهم چنین کنم، رها می کنم پناه می برم به کوچه پشتی، غرق می کنم خودم را در اشک، می گویم تمام

سردرد است که رها نکرده، رها نمی کند، ... داستانی شده، مدام به عبارت هایی که باید نوشته شود فکر می کنم، خلاقیت های کلامی، بعد وقتی می نشینم که بنویسم دیگر هیچ چیز نیست. تمام روز را کار کرده ام حاصل شده ام این، تنها یکی از چهار گزارشی که باید را تمام کرده ام، ... شب است، خانه را بوی سیر پر کرده، سر درد خسته ام کرده، حرافی، میل به نوشتن بی این که چیز قابل قبولی حاصل شود، طبق معمول حراس از دست دادن دارم، که روزی می رسد که این ها را بخوانم و دیگر هیچ چیز نباشد، سری برای درد کردن، بوی سیر، یا نایی برای نوشتن. آن وقت از خودم می پرسم که حالا که هستند چی؟ و باز همه چیز

اگر دست من بود، دنیا را در ساعت هفت و بیست و پنج دقیقه عصر یک روز جمعه تابستانی که آسمانش کمی ابری باشد نگه می داشتم، تا هوا برای ابد معلق میان شب و روز باقی بماند، مردم برای ابد معلق میان تعطیلی و غیر آن باقی بمانند، آسمان تا ابد معلق میان پوشیدگی و غیر آن باقی بماند.

دست من نیست، و سردرد از آن وحشی هاست که امکان هیچ بازی زبانی نمی دهد، نوشتن خوب پیش نمی رود، از پس بخش عمده ی کار گزارش ها برنیانده ام، روز هم که گذشته است و تمام.

... و ماه در آسمان نیست٬ طبق معمول درد دارد توی سرم راه می رود٬ نشسته ام در تاریکی به تاریکی خیره٬ می گویم شانس آوردم که این اوت هم تمام شد. فالوشیپ دی سی! در تمام لحظه هایی که داشتم با فشار کار را پیش می بردم پس ذهنم همان آب در هاون کوبیدن بود و بس٬ خودم را دست می انداختم که اگر یک قرن وقت داشته باشم باز آن دم آخری یک چیز جا افتاده ای کشف خواهد شد٬ از صدقه سر نصفه بودن و چیزهای دیگر! با این حال نوشته ام که باید ادامه داد و ادامه دادم با سردرد٬ جمعش کردم که ده سال دیگر به چنین شبی و چنین خیالی بخندم! چقدر گذشته؟ ... نباید ساعت شمرد٬ می دانم٬ و باید دامن کشید٬ سخ

می توانستم پزشک بشوم٬ رییس بخش اورژانس یک بیمارستان وسط شهر که شیفت های ۳۰ ساعتی دارد٬ توی دفترش روی تخت بیمارستانی می خوابد٬ مچ دزد های مرفین را می گیرد٬ دارد جان می کند که تخصص جراحی بگیرد که راهش را بکشد برود وسط یک منطقه جنگی در یک جهنمی زیر توپ و آتش ضد هوایی برای پزشکان بدون مرز کار کند و آرزویش این باشد که یک بیمارستان شهربازی کودکان دایر کند در جایی که آسمانش صاف باشد و شب ها برای بچه ها قصه بخواند٬ صورتش را نقاشی کند که چشم های به گودی نشسته خون افتاده اش کسی را نترساند٬ توی گوش بچه های مرده بگوید چه کار خوبی کرده اند که تن نداده اند و نمانده ا

برای بار چندم به سرم زد که نوشتن مثل هر نوع واکنش خلاقه ی دیگری نمایشی و ریاکارانه و بی معنی است٬ بعد به خودم یادآوری کردم که کسی این روزنوشت ها را نمیخواند که جای خوشبختی است و این که این سالم ترین راه در پیش روست در مقابل گزینه های نامحدود احمقانه ی دیگر ٬ از همه قابل توجیه تر است و برای همین است که وبلاگ را هنوز به باد نداده ام حماقت کردم و دفترم را جایی که نباید جا گذاشتم٬ نوشتن را متوقف کردم و این که آخر هفته ی مزخرفی بود مثل باقی آخر هفته ها٬ تکراری و مایوس کننده است٬ ساعت ها خیره ماندم به تلویزیون٬ فیلمی که چند هفته پیش خریده بودم را بالاخره نگاه